• Post category:Άρθρα
  • Reading time:3 mins read

Ανεργία, ένα κοινωνικό φαινόμενο που μαστίζει και σαπίζει τα σύγχρονα κράτη και τείνει να μεγιστοποιείται με την πάροδο των ετών χωρίς ουσιαστικές λύσεις. Όσο μεγαλύτερη ανεργία καταγράφεται τόσο πιο υποβαθμισμένο είναι το επίπεδο ζωής μιας χώρας και τόσο πιο «ελεγχόμενοι» είναι οι πολίτες της. Και τα μέτρα που συνήθως προτείνονται δεν αποτελούν πραγματικές λύσεις αλλά σπασμωδικές προσπάθειες μείωσης των αδιεξόδων της στατιστικής υπηρεσίας (σα να λέμε δηλαδή “νίπτω τας χείρας μου”) και εξυπηρέτησης της εργοδοσίας που ασύστολα εκμεταλλεύεται αυτό το χάος. Oυσιαστικές λήψεις αποφάσεων ανύπαρκτες, καθρεπτίζοντας το επίπεδο των πολιτικών που κυβερνούν και των πολιτών που τους εκλέγουν.

Η μακροχρόνια ανεργία διαλύει τον άνθρωπο, την ηθική του υπόσταση και την αξιοπρέπειά του. Ο άνθρωπος αυτός είναι επιρρεπής σε λάθη που πολλές φορές από ένα σημείο και έπειτα δεν ευθύνεται μόνο ο ίδιος αλλά του τα φορτώνει όλα η κοινωνία για να καλύψει τα δικά της –τραγικά- λάθη. Επίσης ο άνεργος είναι έτοιμος για μεγάλες παραχωρήσεις και στον τρόπο και στην ποιότητα της ζωής του αλλά και σε θυσίες που του ζητούνται με πρόσχημα την αναγκαιότητα για το δικό του μέλλον. Θα αναφερθώ και θα σταθώ στα μεγάλα ψέματα που προωθούνται εντέχνως από μερίδα πολιτικών, δημοσιογράφων, «μορφωμένων», «αγωνιστών» υπέρ του λαού αλλά και αφελώς από απλό κόσμο που πέφτει στην παγίδα των πρώτων και θέλοντας να πει μια γνώμη, φτάνοντας τελικά να αναπαράγει τις ίδιες πεποιθήσεις που μόνο στόχο έχουν την περαιτέρω υποβάθμιση του πολίτη που τον καθιστούν άβουλο, μη σκεπτόμενο και τελικά να αποδέχεται άκριτα τη μοίρα του, καταλήγοντας σε ένα ευάλωτο υποχείριο και εξαρτημένο ψηφοφόρο.

not working

Όποιος θέλει δουλειά βρίσκει.

Μεγάλο ψέμα διότι η κάθε δουλειά έχει τις απαιτήσεις της, τις προδιαγραφές της, τις γνώσεις που χρειάζονται, όσο εύκολη ή δύσκολη και αν φαίνεται. Επίσης οι θέσεις είναι συγκεκριμένες, δεν χωράνε όλοι, όταν ζητούνται 65.000 θέσεις να καλυφθούν συνολικά στη χώρα και κάνουν αίτηση 400.000 τότε πως θα βρει δουλειά αυτός που θέλει; Εν τω μεταξύ όσο λιγότερες γνώσεις έχει κάποιος τόσο πιο πολύ τον σνομπάρει και τον κατηγορεί ο περίγυρος ειδικά αν είναι άντρας. «Τεμπέλη, ανεπρόκοπε, άχρηστε, να πας να δουλέψεις, να κάνεις τα πάντα» ακόμα και αν έχει κάνει τα ΠΑΝΤΑ… Ο σπουδαγμένος συνήθως παίρνει άφεση διότι έκανε μια υπέροχη φοιτητική ζωή (ακόμα και αν δεν έκανε, έτσι πιστεύουν οι άλλοι) με στερήσεις της οικογενείας του και επειδή πήρε ένα πτυχίο οφείλει ολόκληρη η κοινωνία να τον διορίσει σε αυτό που ο ίδιος επέλεξε, όμως και για αυτόν η περίοδος χάριτος δεν κρατάει για πολύ πλέον.

Θα πω βέβαια και το τετριμμένο ότι ήρθαν οι ξένοι και έριξαν τους μισθούς και πήραν τις δουλειές. Και κάποιοι το απέρριψαν, «ποιοι ξένοι, ο Έλληνας ήθελε να γίνει επιστήμονας, δεν μάζευε φρούτα, δεν έμπαινε στους λάκκους». Και καμάρωναν που οι ξένοι έκαναν αυτές τους κολοδουλειές. Που δεν ήταν επιστήμονες. Που έφυγαν από τις χώρες τους. Κάποτε αυτοί που το έλεγαν, σήμερα κατέχουν βίλες, θέσεις, «θεσούλες» και δεν έβαλαν τα χέρια τους  να μαζέψουν κάτι, ούτε τριαντάφυλλο… Αλλά βέβαια ο κάθε άνθρωπος δικαιούται ένα καλύτερο μέλλον και δεν με ενδιαφέρει αν είναι Έλληνας ή ξένος… Αλλά αυτό ηθελημένα πολλοί το ξεχνάνε αρκεί βέβαια να μην είναι οι ίδιοι στη δυσχερή θέση…

Άνεργος

Δεν χρειάζεται να πάρεις πτυχίο.

Τζάμπα θα χαραμίσεις 4-5 χρόνια, χαράμισε δηλαδή 40. Το ακούω που το λέει πολύς κόσμος. Όμως το απευθύνουν πάντα στους άλλους γονείς, για των άλλων τα παιδιά. Λειτουργεί και λίγο κουτοπόνηρα, μη σπουδάσεις εσύ ώστε να έχει αύριο δουλειά και ευκαιρίες το δικό μου το παιδί. Ναι, δεν θα γίνουν όλοι επιστήμονες αλλά πρέπει και να σταματήσουν όλα τα παιδιά την εκπαιδευτική και επιμορφωτική τους πορεία επειδή η ανεργία σήμερα είναι αυξημένη; Δηλαδή να ξεμείνουμε από επιστήμονες τα επόμενα 30 χρόνια, όλοι ανειδίκευτοι εργάτες θα γίνουμε ή μήπως έτσι θα ανακόψουμε το μεταναστευτικό κύμα, ας έρθουμε λίγο στα συγκαλά μας… Η αλήθεια λοιπόν είναι μία: όποιος σπουδάζει έχει περισσότερες ευκαιρίες από κάποιον άλλον, τον σέβονται για τον τίτλο του «κε καθηγητά, γιατρέ μου, στρατηγέ μου, κε πρωθυπουργέ μου (ακόμα και αν δεν εκλέχτηκες ποτέ από το λαό…).

Ρώτησα μια μέρα την κυρά Μαρία στο λεωφορείο, πόσα παιδιά έχει και αντί να μου απαντήσει δύο, τρία, κανένα, μου είπε «έχω το Γιώργο μου που σπούδασε κονομικά, τη Χριστίνα μου που έγινε χειρούργος (μην πέσεις στα χέρια της) και παίρνει καλά λεφτά και τον Γιάννη μου που μου ‘φυγε στην Αγγλία και ήταν το δεξί χέρι του τάδε υπουργού…» (όλο καμάρι…) «εσύ παιδί μου τι δουλειά κάνεις;» -«Άνεργος είμαι…» Ξαφνικά άλλαξε όψη και είδα την κοτσίδα που είχε κρεμασμένη γυρνώντας μου περιφρονητικά την πλάτη της. Τα δικά της παιδιά αστράφτουν, ενώ εγώ… Δεν πρόλαβα να της αραδιάσω τι έχω σπουδάσει και τι έχω πράξει και ότι ήμουν άνεργος μόλις 2 ημέρες!

Κάτι πολύ βασικό που δεν λέει σχεδόν κανένας. Μπορεί κάποιος με πτυχίο να μην βρίσκει δουλειά στο αντικείμενό του πχ. 400 Μαθηματικοί θα απορροφηθούν σε 150 θέσεις σχετικές, οι υπόλοιποι όμως μπορούν να βρουν κάποια δουλειά πολύ πιο εύκολα σε μία θέση που θα έπαιρνε απόφοιτος Λυκείου. Και αυτό θα συμβεί διότι οι απαιτήσεις μέσα στο χρόνο αυξήθηκαν και πολλές δουλειές “Λυκείου” ζητούν πλέον ένα “γενικό” πτυχίο Πανεπιστημίου χωρίς να διευκρινίζουν αν θέλουν κάτι συγκεκριμένο. Άρα το πτυχίο εξακολουθεί να είναι μεγάλο “όπλο” και ας μην χρησιμοποιείται για το σκοπό που αποκτήθηκε. Και ας μην είναι καθόλου αναγκαίο για πολλές θέσεις εργασίας. Ναι δεν είναι ευχάριστο να έχεις σπουδάσει 4 χρόνια για να κάνεις τελικά κάτι άλλο αλλά υπάρχουν και πολλοί που ήθελαν να περάσουν στην Ιατρική αλλά τελικά πέρασαν στην Πληροφορική γιατί δεν έπιασαν τα μόρια, μόνο και μόνο για να πάρουν ένα πτυχίο.

κοινωνία ανεργίας

Αξιοκρατία.

Η δουλειά και ο στρατός στην Ελλάδα θέλουν το «βύσμα» τους. Ειδικά σε θέσεις καίριες, σε μεγάλες εταιρείες με υψηλές παροχές, απαραίτητες είναι οι «γνωριμίες». Γίνονται κάποιες τυπικές συνεντεύξεις, έτσι για τα «μάτια» της διοίκησης αλλά όλα είναι προαποφασισμένα… Ο γιος του οικονομικού διευθυντή, η κόρη του διευθυντή αποθήκης, η ξαδέρφη του υπουργού, η γκόμενα του καναλάρχη και πάει λέγοντας… Πετυχημένοι από κούνια, με σπουδές, με εξωτερικό, με ιδιωτικά, με κορμάρες με με με… Και αν χρειαστεί, και με ένα κατασκευασμένο πτυχίο ή μεταπτυχιακό σε περίπτωση που απαιτούνται περισσότερα προσόντα. Να πάρει το παιδί την εμπειρία. Και να στερήσει από κάποιον άλλον που έχει ανάγκη τη δουλειά και τα χρήματα. Δεν έχουν σημασία οι ουσιαστικές πράξεις και η πορεία στον επαγγελματικό βίο, δείτε τι γίνεται και στην πολιτική που είναι μεγάλο μαγαζί. Πήρες υπουργείο στα 29 σου και απογείωσες το cv σου, πώς μπήκες εκεί όμως κανένας δεν αναρωτήθηκε, σα να ήσουν χρόνια ο εκλεκτός. Και παρά που τα έχεις κάνει μαντάρα, παρά που η αποτυχία σου είναι πλέον υπερηχητική όταν αποχωρήσεις θα έχεις ένα «βαρύ» και περιζήτητο βιογραφικό. Και την τσεπούλα γεμάτη από τον ιδρώτα των άλλων. Ήθελα να ‘ξερα τι σκέφτεται ένα τέτοιο άτομο, τι νιώθει; Προνομιούχος, κλέφτης, απατεώνας, ότι το δικαιούται; Μάλλον δεν θα το μάθω ποτέ…

Ανεργία

Δεν αυξάνει την ανεργία το –τεμπέλικο- δημόσιο.

Το ακούω ακόμα και από ανθρώπους διορισμένους σε παραγωγικές θέσεις. Η άγνοια όμως τους οδήγησε στην ανεργία. Το κακό δημόσιο έχει ανάγκη από περισσότερα χρήματα τα οποία και θα υφαρπάξει από τους εκτός του κύτους του. Γιατί κόβει μισθούς, κοινωνικά επιδόματα και συντάξεις; Γιατί αυξάνει συνέχεια όλους τους φορολογικούς και ασφαλιστικούς συντελεστές και κλείνει επιχειρήσεις ρίχνοντας στο δρόμο ορδές ανέργων; Για να συντηρηθεί. Γιατί άλλωστε έχουμε κρίση 13 χρόνια τώρα; Αν δεν γνωρίζεις ή δεν έχεις ακούσει για την κρίση στην Ελλάδα τότε δικαιολογείσαι να το λες, αλλιώς παίζεις ένα παιχνίδι με χαμένους τους πολλούς και κερδισμένους τους λίγους, πρόσεξε λοιπόν με ποιους είσαι και που θα καταλήξεις.

πλαστά πτυχία

Στατιστική και ανεργία.

Η ανεργία στις ηλικίες 15 έως… ΣΤΟΠ, 15 είπες; χωρίς ντροπή βάζουν στη στατιστική 15χρονα, 16χρονα, 17χρονα και 18χρονα; Μα η παιδική εκμετάλλευση επιτρέπεται; Μπορεί κάποιο παιδί να κολλήσει ένσημα; Και καλά δεν έχει βρεθεί ένας άνθρωπος να πει «τι βλακείες μου παρουσιάζουν, είναι δυνατόν…». Και όμως είναι. Και αφού ανακοινώνεται ανερυθρίαστα ότι η ανεργία στους νέους 15-24 είναι πάνω από 45% αναφέρουν ότι τα δύστυχα άνεργα νιάτα δεν μπορούν να βρουν μια δουλειά και ότι πεινάνε… Και ότι είναι σε καλύτερη μοίρα οι υπόλοιπες ηλικιακές κατηγορίες των 25-34 με 30%, των 35-44 με 20%, των 55-64 με 20%, των 45-54 με 20% και των συνταξιούχων (65-74) που είναι άκουσον άκουσον 15%. Το πότε θα βρουν δουλειά ξανά η κάθε ηλικιακή ομάδα το αναφέρει κανείς; Όχι βέβαια, για αυτό πραγματοποίησα μία εκτίμηση από το σφυγμό του δρόμου, της πραγματικής ζωής, όχι του τηλεφώνου με τα προδιαγεγραμμένα αποτελέσματα της κάθε κατευθυνόμενης έρευνας.

Οι ηλικίες έως 24 ετών θα βρούν εργασία σχεδόν σε ποσοστό 90% με πτυχίο και χωρίς πτυχίο περίπου το 60%. Τα ποσοστά στις ηλικίες 25-34 με πτυχίο παραμένουν σταθερά και πέφτουν για τους δίχως. Από τα 35 και πέρα τα ποσοστά μειώνονται ραγδαία για αυτούς που δεν έχουν σπουδάσει ενώ και για αυτούς που έχουν πτυχίο αρχίζουν οι δυσκολίες κυρίως μετά τα 45. Μετά τα 55 αν μείνεις άνεργος τα πράγματα γίνονται πραγματικά πολύ άσχημα για όλους. Το γενικό συμπέρασμα λέει ότι αν δεν έχεις πτυχίο βρίσκεις πιο κοπιαστικά δουλειά, με χειρότερες συνθήκες και όσο μεγαλώνεις αυτό επιδεινώνεται. Και το μεγαλύτερο πρόβλημα ανεργίας εντοπίζεται στις ηλικίες 35 και άνω. Τα προβλήματα αυτά παρουσιάζονται και σε αυτούς που θέλουν να δημιουργήσουν τη δική τους επιχείρηση κυρίως λόγω έλλειψης γνώσεων, οργάνωσης, οικονομικής ευχέρειας και φορολογικής αβεβαιότητας. Πόσες άραγε είναι οι ανάγκες κάθε ηλικιακής ομάδας, πόσες δυνάμεις υπάρχουν, πόσα μέλη να συντηρήσουν και να ταΐσουν, πόσα στηρίγματα μπορούν να έχουν δίπλα τους στο χρόνο της ανεργίας τους;

ανεργος

Παρουσιάζεται λοιπόν ότι το μεγάλο πρόβλημα είναι στους νέους. Και ταυτόχρονα παίζει στην τηλεόραση ο νέος των 22 ετών από την υπερλούξ καφετέρια να λέει ότι δεν έχει να πάρει τσιγάρα, να πιει ποτό ή τον καφέ του. Ναι, είναι θέμα, ειδικά όταν ξεπαραδιάζει τους γονείς του και τους παππούδες του. Και όταν ένας άνθρωπος που έχει να θρέψει μια οικογένεια και ήταν ο μόνος που είχε εργασία να τον αγνοεί η «στατιστική» τότε αυτό είναι αληθινό πρόβλημα. Ένας άνθρωπος στην ηλικία των 40-45 τον καταδικάζουμε σε ισόβια δεσμά επειδή δεν υπέκυψε στους εκβιασμούς και τις παράλογες απαιτήσεις του εργοδότη του (με τις ευλογίες του κράτους). Όταν αναγκάστηκε να κλείσει με χρέη την επιχείρησή του γιατί δεν “πήγαινε άλλο”. Ναι είναι πρόβλημα για μια κοινωνία δικαίου, ισονομίας και σεβασμού του ατόμου και της προσωπικότητας. Όταν μικρά παιδιά δεν έχουν να πάνε σε έναν οδοντίατρο, οφθαλμίατρο, δεν έχουν την πιο απλή δραστηριότητα, δεν μπορούν να μάθουν μια ξένη γλώσσα ποιος νομίζετε ότι εισπράττει όλη αυτή τη γκρίνια και τη φασαρία; Όταν υπάρχει πείνα και στέρηση σε βασικά αγαθά ποιοι τρελαίνονται από το άγχος και τους τσακωμούς; Οι γονείς αρχικά και το παιδί αμέσως μετά φυσικά και όχι το ανάλγητο κράτος που νομοθέτησε κατά της οικογένειας και στέρησε το δικαίωμα για μια καλύτερη ζωή.

Η ανεργία αποτελεί συγκοινωνούν δοχείο με την Εθνική Σύνταξη, το Σύστημα Υγείας και το Φορολογικό καθώς επίσης σχετίζεται και με το Κοινωνικό Πρόσωπο του κράτους. Οφείλουμε να στηρίξουμε προσπάθειες ουσιαστικής μείωσης της ανεργίας, δίνοντας κίνητρα σε ανθρώπους να αναλάβουν πρωτοβουλία και να δημιουργήσουν τη δική τους δουλειά, ίσες ευκαιρίες να συναγωνιστούν σε θέσεις εξαρτημένης εργασίας και νόμους που να προστατεύουν ξεκάθαρα τον εργαζόμενο από τις αυθαιρεσίες, τα “παραθυράκια” και την “καλοσύνη” του εργοδότη. Να δοθούν κίνητρα στις επιχειρήσεις μέσω της απλοποίησης της φορολογίας, της γραφειοκρατίας και του σταθερού περιβάλλοντος να αναπτυχθούν και να εξοστρακιστεί αυτό το φαινόμενο ότι ο χαμηλός μισθός είναι η λύση σε όλα, με τον εργαζόμενο αγχωμένο και κυνηγημένο από παντού και τον επιχειρηματία να διώκεται από το άναρχο φορολογικό και ασφαλιστικό σύστημα κατά το δοκούν της εκάστοτε κυβέρνησης και να επιβαρύνεται τελικά ολόκληρη η κοινωνία.

Τι έχει ανάγκη αυτή η χώρα, χέρια απλωμένα να επαιτούν για κοινωνικά μερίσματα ή ανθρώπους υγιείς και δυνατούς που να προσφέρουν το δικό τους δίκαιο κοινωνικό μέρισμα στο κράτος και να είναι ευτυχισμένοι και ανεξάρτητοι;

Αφήστε μια απάντηση