• Post category:Άρθρα
  • Reading time:2 mins read

Σήμερα έφυγες, ήρθε αυτή η ώρα…

Έρχεται η θλίψη στη ζωή

φέρνει τη θλίψη ο θάνατος.

Άνθρωποι που πήγαιναν μαζί

τώρα αναχωρούν μονάχοι.

Στο όνειρο μου είσαι πλέον

η αγάπη που έδινες,

ο αγώνας σου να με κάνεις μεγάλο.

Να τρέχεις με το κουτάλι να με ταΐσεις,

να με σηκώνεις στην πτώση,

να με διαβάζεις για να με δυναμώσεις,

να με εξοπλίζεις με εφόδια για να αποκτήσω όλα όσα δεν είχες ποτέ.

Δεν λύγισες ποτέ μπροστά μου

δεν έδειξες καμία αδυναμία,

πέρναγες δύσκολα αλλά είχες ένα σκοπό: εμένα το παιδί σου!

Δεν ξέρω αν σου έλεγα σε αγαπώ

δεν θυμάμαι αν σε ρώταγα τι κάνεις.

Πάντα όμως εσύ κυρίευες το μυαλό μου

ζέσταινες την καρδιά μου

εσύ ήσουν ο οδηγός μου στα βήματα μου

όπως τότε που ήμουν ενάμισι ετών και πάσχιζα να σταθώ όρθιος.

Δεν θα σε καλέσω ξανά, δεν θα σου στείλω μήνυμα πια.

Τα δάκρυα πέφτουν όταν σε συλλογιέμαι.

Φωτίζουν τον χώρο, λουλούδια παντού!

Δεν θέλεις στεναχώρια, ζητάς τη χαρά, μου μιλάς!

Η ιερότερη λέξη που μου έδωσε ο Θεός στη γη,

θα την κρατώ για πάντα και είσαι εσύ…  «μαμά»!

Αφήστε μια απάντηση