• Post category:Άρθρα
  • Reading time:1 mins read

Μαζεύτηκαν τα δάκρυα και δεν στεγνώνουν, η εμπιστοσύνη εξαφανίζεται, γίνεται μία ψευδαίσθηση…
Πού στον κόσμο είναι το μέρος μου για να μείνω; Να απομακρυνθώ από εδώ. Να φύγω μακριά!

Εκεί που ξημερώνει η ζωή… Και όταν νυχτώνει να ονειρεύομαι αλήθεια, ιλαρότητα, συντροφιά, μουσική. Να παίρνω την ελπίδα από το χέρι και να την κάνω σκόνη να απλωθεί παντού. Να θεραπεύσει τις ψυχές των ανθρώπων που σκοτείνιασαν, χωρίστηκαν, αυτοί που μίσησαν ο ένας τον άλλον για ανοησίες.

Πού είναι αυτό το μέρος να φύγω από εδώ, να βρω τον εαυτό μου, πού βρίσκεται και με περιμένει; Να φωνάξω ξέγνοιαστα ότι είμαι ελεύθερος, χωρίς ενέσεις και κουπόνια, χωρίς ποινές γιατί αναπνέω. Μακριά απ’ τα ψέματα και τα πρόστιμα του θυμού και του εξαναγκασμού που διώχνουν την αξιοπρέπεια, δίχως την υποκρισία της δύναμης του χρήματος που αλλοιώνει τα πάντα!

Να υπακούσω την καρδιά της ευτυχίας, να την ακολουθήσω, να την αγκαλιάσω, να τη θυμηθώ… Να βρω τη φλόγα, να βάλω φωτιά στο μυαλό, να νιώσω τα χαμένα ανθρώπινα συναισθήματα, να διαλυθεί κάθε καταστροφή, πού στον κόσμο είναι αυτό το μέρος για να μείνω;

Κάθε βράδυ ονειρεύομαι μια καλύτερη μέρα. Κάθε στιγμή εύχομαι να μπορούσα να αρπάξω μια ακτίνα ηλίου και να την κάνω δική μου. Να πετάξω τη μάσκα, που κρύβει τα δάκρυα της χαράς μου όμως αυτή τη φορά, το χαμόγελο μου να φωτίσει τον κόσμο, να ακούσω τη λέξη «αγάπη»!!! Ίσως εκεί είναι το μέρος για να μείνω, για αυτό θέλω να φύγω από εδώ, να απομακρυνθώ…

Αφήστε μια απάντηση