• Post category:Άρθρα
  • Reading time:2 mins read

Η μουσική υπήρχε. Γεννήθηκε πριν τον Άνθρωπο, εμφανίστηκε στον κόσμο και δυναμώνει τον τρόπο που μιλάει η ψυχή! Είναι κάθε εικόνα, είναι ζωγραφιά, είναι η κραυγή που σπαράζει, οι χυμοί που χύνονται, τα ρυάκια που ξεχύνονται, είναι τα φύλλα που σφυρίζουν, η σιωπή και η παύση. Είναι το εμβατήριο και το τροπάριο που αποθεώνει αξίες και ανεβάζει το ηθικό! Είναι ένα βιβλίο κλειστό που περιέχει θαύματα, που όταν ανοίξει αρχίζουν να συμβαίνουν! Είναι ποίηση που ζωντανεύει, ένα ταξίδι απλησίαστο, γίνεται η φυγή από κάθε τετριμμένο.

Η αγάπη, ο έρωτας, ο πόνος, η ξενιτιά και όλα τα πολύτιμα αναμιγνύονται. Ήχοι πηγάζουν από στίχους, ξεκινάει μια δημιουργία, μια πορεία ξέφρενη, ο κόσμος φτιάχνεται από την αρχή, μια σύνθεση, ένα πακέτο δάκρυα, μια εκστρατεία των αισθήσεων που όσο κι αν περιγραφεί ποτέ δεν επαρκεί να την καλύψει.

Οι σταγόνες της μουσικής ξεροσταλιάζουν στο στόμα της ψυχής, γλυκαίνουν την πίκρα, νοσταλγούν το όμορφο, καλυτερεύουν το άσχημο, ζητούν απεγνωσμένα να βρεθεί κάτι χαμένο, που ίσως δεν χάθηκε ποτέ, ίσως αυτό που δεν υπάρχει. Ένα ψιθύρισμα φτάνει να επηρεάσει την ψυχοσύνθεση, να εγκύψει στην εσωτερική αναζήτηση… Ο τόνος όμως είναι πάντα στη ζωή, δεν πάει με το θάνατο αλλιώς η μουσική πεθαίνει.

Φυτεύει ζεστασιά σε πληγωμένες καρδιές, έρχεται – φεύγει, ξανάρχεται – μένει, χαράσσει δρόμους, λειαίνει τις ρυτίδες, συντροφεύει τις νύχτες. Αποκαλύπτει την αδικία, σκοτώνει την μονομέρεια και την μεροληψία, στο βλέμμα της μουσικής είμαστε όλοι ίσοι!!!

Μα λίγοι ακούν πραγματικά και απολαμβάνουν. Λιγότεροι διδάσκονται ή φαντάζονται. Αρκούνται σε κουνήματα και δονήσεις, απαιτούν χέρια ψηλά και λιγνά κορμιά. Ένα βαρύ ποτό, ένα τσιγάρο αναμμένο και μια ζήλια για την προσευχή, συνταγή που κόβει χρήμα αλλά κοιμίζει τις ίνες του μυαλού. Πριν η μουσική διέγερση διανοηθεί να χτυπήσει την πόρτα τους. Κλειστά αφτιά και επιστρέφουν σε μίση και διακρίσεις. Περαστική για αυτούς, περαστικοί και αυτοί. Μια αναλώσιμη ζωή…

Εγώ όμως θέλω να σε αφουγκραστώ, να σε ακουμπήσω, να πλανηθώ, σε μια αίσθηση αέναη και τραβηγμένη, μυστηριώδη και ολοκληρωμένη, χωρίς να επεμβαίνει κανείς, μόνο οι δυο μας σε έναν ατέρμονο εναγκαλισμό από νότες, σε μια χαρά από θλίψη και πανί, που στείβει τη μοναξιά και την κάνει γιατρειά σοφή. Η μελωδία σου με φτιάχνει, τη μέρα με πιάνει, με κάνει να λάμπω μέσα στη σκοτεινιά. Σε κάθε υλικό κενό, σε πρόσκαιρες σχέσεις και ανούσιες φιλοδοξίες, πλησιάζεις και επουλώνεις, φροντίζεις, δείχνεις! Κάθε όργανο μαγεία, μια εμπειρία του ενός, μοιράζεται και γίνεται με μιας του κόσμου ολάκερου μια μικρή αυλή, που χωράει της αγάπης το λειψό κομμάτι. Μια συμπόρευση ιδανικών που συνεπαίρνει την ψυχή και την πηγαίνει εκεί που μόνο μπορεί να νιώσει η φαντασία…

Μου δίνεις τον άνεμο στο χέρι, το δέντρο, τη δροσιά, παίρνεις το λουλούδι που κρατώ από τη γέννηση μου, δεν φοβάμαι, σε εμπιστεύομαι! Ένα πουλί από μετάξι θα πετάξει και θα μεταφέρει μηνύμα ελευθερίας και αξιοπρέπειας. Το στέλνεις εκεί που κάποιος θα ευχαριστηθεί, θα κερδίσει μια στιγμή, θα επιστρέψει στη νιότη της ζωής. Μια μαγική χροιά στρέφεται στο σύμπαν και εκβράζει την ενέργεια που θα το ανασχηματίσει στη μεγαλύτερη αγκαλιά!

Τραγούδα μουσική μου, βγάλε τον θαμμένο πόνο, το ολοκαύτωμα που σβήνει στο νερό, ξεδίψασε κορμιά και χρόνια μυστικά, άγγιξε το βαθύ σημείο της ψυχής, εκείνο που αμφισβητείται από την κοινή γνώμη, την επιβολή, την παρανόηση, σε παρακαλώ μη σταματάς, η φλογερή πνευματική ανάταση πλησιάζει! Ίσως το ψέμα και ο κόμπος να λυθεί, όσο τολμώ και προσπαθώ να σε μυρίσω, να σε γευτώ, να σε φιλήσω.

Βρυχάσαι και ο ήλιος συναντά το φεγγάρι, πίνεις το φως τους για να το στείλεις στα μάτια μου που λαχταρούν να δουν, να ακούσουν, να αποχωριστούν δρόμους κακούς και δύσβατους, αχάριστους και καταφρονεμένους. Η αύρα σου ενσωματώνεται πάνω μου και με αλλάζεις, με τροποποιείς, με απελευθερώνεις, με διευρύνεις.

Συστημικά λαμπιόνια που καλοστήνονται για να μου δείξουν ότι δεν έχει νόημα να προσπαθώ και να ζητώ, παρέα τα σβήνουμε και κατεβάζουμε τους πολυελαίους της υποκρισίας που συντηρούνται για να σαπίζω σε άνοστες λέξεις. Διαλύεις τη στόχευση της κοινωνίας που με αποτρέπει να καταλάβω ότι δεν είναι μόνο ένα η ζωή, είναι και δύο, είναι και οκτώ, που θέλει να κάνω κάθετι δικό της άνευ αντίρρησης δεκτό. Η ζωή δεν είναι μόνο παρενέργεια και προτροπή, αρρώστια και υποταγή, είναι πρώτα από όλα ανεξαρτησία πνεύματος και ελευθερία σκέψης και έκφρασης, είναι επανάσταση σε καθιερωμένα δεσμά, είναι αμφισβήτηση αλλά ταυτόχρονα και μια εκπληκτική ισορροπία. Η μουσική είναι το απόλυτο δείγμα. Πάντα ψάχνει το καινούργιο χωρίς εκβιασμούς και περιορισμούς, πάντα της χρησιμεύει το παλιό, σαν ένας φίλος συνοδοιπόρος!

Την έμπνευση την τιμώ και τη δουλειά και το ταλέντο, η δημιουργία με παρασύρει, είναι δυνατότητες απλές ή επικοινωνία με το Θεό; Απάντηση παίρνω μόνο όταν δίπλα σου κοιμάμαι, αν δεν είναι η μουσική μια σύνδεση με το θεϊκό τότε τι είναι υπερφυσικό; Πότε ο άνεμος της ευτυχίας σου θα απλωθεί, θα λιώσει και θα κυλήσει παντού; Πότε θα φουσκώσει τα κύματα τα άχρωμα, τα άοσμα, τα φιλτραρισμένα και θα σκάσουν ορμητικά στη γη, να την σκεπάσουν και να την κάνουν και πάλι χρωματιστή;

Ο φάρος της μουσικής φέγγει, σε έναν κόσμο απόμακρο που χάνει τις αξίες του, ανθίζει ο ουρανός, φωτίζει η νύχτα, ένα τραγούδι ακούγεται, το κλάμα γίνεται χαρά και η καρδιά τον πόνο σφίγγει… Το φιτίλι της ζωής!

Τι είναι για σένα η μουσική;


Το lifonomy στο facebook

Αφήστε μια απάντηση