• Post category:Άρθρα
  • Reading time:1 mins read

Δεν είναι λογικό ούτε ορθό, πολλοί το αποκαλούν σωστό, θέλω μία στιγμή να βρω, να κλάψω να παραδοθώ. Εκεί που συνομολογεί η ψυχή εμπειρίες και σκέψεις, αχώριστες, αδιάσπαστες, παντοτινές.

Όταν η απουσία κραυγάζει… φέρνει βαρυχειμωνιά. Πικρά χαμόγελα, ψεύτικα και ζωγραφιστά. Που δείχνουν σε άλλους τη χαρά, σε κείνους τους κενούς κενά… Που γλιτώνουν κόπους, βιδώνουν πόθους, κλειδώνουν τρόπους, ανατρεπτικούς, πικάντικους. Μα ο εσωτερικός μου κόσμος πονάει. Σε έναν συρφετό που δεν κατανοεί τη μοναξιά, την έλλειψη της συντροφιάς που πληγώνει, τη στέρηση της συμμετοχής μου στη ζωή σου.

Η μουσική παρέα μια αποκάλυψη, ο ρυθμός δεν σταματά, δεν ξεχωρίζει, μαγεύει μόνο και γοητεύει το μυαλό, την καρδιά και κάθε αίσθηση. Άγνωστος ήχος γνώριμος χτύπος, κλείνει πληγή ανοίγει οπή, κοιτάει ψηλά αναπνέει κοντά, μιλάει ψιλά, βουβαίνει και νανουρίζει τη λαλιά. Παιδί μου σε θέλω στη ματιά μου, στον πυρήνα της καθημερινότητας μου, ταλαιπωρία φυσική, σαν το κύμα που σκάει στην ακτή, σαν τη βροχή του φθινοπώρου, που κλαίει και λες δεν θα τελειώσει, πλέει…

Χωριστοί δρόμοι από πέτρα, πίσσα και άμμο, μακρινοί. Μια ενωμένη οδός μέσα από του λογισμού το φως προβάλλει, βγαίνει και αποπνέει του σκοταδιού την αντηλιά. Ένας καπνός χρυσός απλώνεται παντού, αγγίζει το δέρμα του ουρανού, το μπλε της θάλασσας δεν φεύγει, ούτε ξεβάφει ούτε κλέβει.

Η αγάπη χωμένη μέσα μου φτερούγες βγάζει, έρχεται δίπλα σου και σου χαϊδεύει τα μαλλιά μέχρι να σε αντικρίσω. Να κελαϊδήσουν οι ψυχές μας την ηρεμία και την αγαλλίαση, να φορεθούν τα χαμόγελα της ευτυχίας, να ταξιδέψουμε στα μέρη που λείπουν από το δρομολόγιο της ανατροφής σου, αυτό που θα σε πάει στις πηγές της ανθρωπιάς, της κατανόησης, του σεβασμού και της αλήθειας! Εκεί που το τραγούδι σου ξεκινάει με τη λέξη «μπαμπά».


Το lifonomy στο facebook

Αφήστε μια απάντηση